Andy Heminway is a San Antonio, Texas based photographer. The picture shown above is picked up from this work “Light Painting at the Abandoned Garage”.   His canvas is an abandoned urban space, the medium is light in the form of some sort of graffiti, obtained from different bits of time and visually merged together. It fits some sort of expression of magic realism. The piece could be an illustration for Colombian novelist Gabriel Garcia Marquez’ famous short story “Light is like water”.

A second part of light painting from this author can be seen here.

Sessie 3 Data in de stad
In de laatste sessie van Screening the City werd de grootstedelijke drukte en overbelaste infrastructuur letterlijk in vogelvlucht bekeken. Vragen zoals: wat zijn de ritmes en patronen van ons dagelijks leven in de stad? En wie zitten er in ons land eigenlijk achter de knoppen van de infrastructuur en geavanceerde technologie die alles in goede banen leidt? stonden centraal.

Frédérik Ruys – Nederland van Boven
Nederland van Boven is een nieuw crossmediaal project van de VPRO. Het bekijkt Nederland vanuit een ander perspectief. Het gaat hierbij niet alleen om helikopter beelden, maar ook om datavisualisaties en animaties. Ruys begeleide het proces van verzamelen en analyseren van data zodat het animatieteam deze data tot een animatie kon uitwerken. In zijn presentatie demonstreert Frédérik de data die hij voor het programma verzamelde.

Toegang tot Data
De beelden geven een imposant beeld van de structuren die schuilgaan achter Nederland. Zo laat hij bijvoorbeeld zien hoe de massa zich voortbeweegt in Amsterdam tijdens Koninginnedag. Maar, hij legt ook uit hoe lastig het kan zijn om van een partij als Vodafone data te krijgen, en dan vooral bruikbare data. Zo moesten ze allerlei data bronnen combineren om de posities van de massa tijdens Koninginnedag te kunnen traceren. Informatie die een partij als Vodafone heeft, maar niet mag delen.

Van Data tot Animatie
Frédérik geeft aan dat het moeilijk is om van de data die ze verzamelen uiteindelijk tot interessante animaties te komen. Aan de ene kant is het moeilijk om de data in handen te krijgen en aan de andere kant is de data nooit samengesteld voor het doel waarvoor zij het willen gebruiken. Zo doorloopt hij dus voor elke animatie een proces van speuren – het vinden van het verhaal in de data, analyseren, combineren, visualiseren, schrijven en uiteindelijk het maken van de animatie. Frederik ligt toe dat ze tot zekere hoogte ook data gemanipuleerd hebben. Zoals hij uitlegt, is dat een logisch gevolg van de zoektocht naar een verhaal in de data. Zoals hij zegt: “Soms zit er gewoon geen verhaal in en soms kom je juist verrassende verhalen tegen”

Interactieve Kaarten
Het Tv-programma wordt ook aangevuld door interactieve kaarten die te vinden zijn op hun website. Op deze manier kan elke bewoner zijn eigen stukje Nederland bekijken en zijn eigen verhaal schrijven. Zo krijg je ook op andere manieren toegang tot de data die de programmamakers gebruiken en uitgezocht hebben.

 
Showcase Onderwijsprojecten
De Seminar werd afgesloten door presentaties van studenten van de Willem de Koning academie te Rotterdam. Zij waren gevraagd om naar aanleiding van het thema ‘Screening the City’ een voorstel voor een interactief werk te maken. Dit leidde tot projecten met een visie op data en content in de stad; soms praktisch, soms poëtisch, maar altijd met het doel een interventie te doen die tot een sociale of esthetische ervaring leidt, deze projecten waren tevens te zien in de expositie.

Vragen waarmee zij speelden en oplossingen voor zochten waren o.a.: Hoe kan je mensen bewuster en vooral veiliger laten oversteken op gevaarlijke kruispunten? Hoe kan je het kinderloze gat in het centrum van Rotterdam opvullen en mensen aanzetten tot ‘nesteldrang’? Wat kan je doen met de overdaad aan fietswrakken in Amsterdam en mensen tegelijkertijd bewustmaken van dit probleem? Hoe kan je de leegstand en de afwezigheid van natuur in de stad combineren en mensen er zo bewust van te maken? Hoe kan je iets dat onzichtbaar is, zoals een WiFi connectie, zichtbaar maken? Of hoe kan je op een poëtische manier de bewegingen van groepen in de stad illustreren? En kunnen zelfs de Piskrollen in de stad een toegevoegde interactieve laag krijgen? En kan een interactief lichtgevend hinkelpad een oplossing bieden voor overgewicht onder kinderen?

Sessie 2: Content op Locatie
De tweede sessie van Screening the City richtte zich op de beleving van de openbare ruimte en de rol die mobiele technologie hierin kan spelen. Hoe gebruikmakend van bestaand (audiovisueel) materiaal over de stad, zoals documentaires en archiefmateriaal, of uitgaande van publieksparticipatie op locatie, de ervaring van de stad en publieke ruimtes veranderd.

Hermen Maat
Samen met Karen Lancel ontwerpt Hermen Maat “‘ontmoetingsplekken’ voor de publieke ruimte. Deze ‘ontmoetingsplekken’ zijn performances en installaties, die zij ontwerpen als verleidelijke, visuele omgevingen. Elke ‘ontmoetingsplek’ of sociaal sculptuur functioneert als een ‘artistiek sociaal lab’ waarin het publiek deelneemt als ‘co-researcher’. Hier nodigen de kunstenaars het publiek uit om te experimenteren en spelen met sociale technologieën; om zo te reflecteren op hun eigen perceptie van en de stedelijke omgeving, lichaam, identiteit, presence, community.

Saving Face
Hun nieuwste project, Saving Face, speelt bijvoorbeeld met vragen rondom identiteit in de publieke ruimte. Saving Face is een smartphone applicatie gekoppeld aan een urban screen, waarmee je door aanraking van je eigen gezicht een genetwerkte identiteit kunt creëren. Door je gezicht aan te raken ‘schilder’ je het op het urban screen. Je gezicht versmelt hierbij met dat van alle eerdere deelnemers van Saving Face. Op speelse wijze wordt de publieke ruimte weer een zintuiglijke en collectieve ervaring.

Interactie in de publieke ruimte
In hun werk staat het publiek en de verschillende rollen die deze kan aannemen, de vorm van interactie, centraal. In de voorbereidingen visualiseren ze dit doormiddel van interactie schema’s waarbij de verhouding tussen publiek, scherm en actor in de publieke ruimte inzichtelijk wordt gemaakt. Hermen benadrukt echter dat de interactie erg afhankelijk is van de context en of het duidelijk is voor het publiek dat er interactie mogelijk is en de wijze waarop. Zo bleek dat hun werk Stalkshow in verschillende landen op andere wijzen gepresenteerd moest worden. In Hongkong was het bijvoorbeeld noodzakelijk om het werk door een lokaal iemand te laten presenteren om het publiek het gevoel te geven dat ze er mee konden interacteren terwijl in Seoel het noodzakelijk was dat een ‘westers’ iemand het presenteerde omdat het anders beschouwd werd als reclame. Hier werd veel meer vanuit de commerciële context gedacht. Hermen benadrukt dus dat de culturele context ook erg belangrijk is.

Jeffrey Brown
Jeffrey Brown en Billy Schonenberg hebben ‘Docs on the Spot’ ontwikkeld, een web-app waarmee je verhalen over de NDSM werf in Amsterdam op locatie kunt herbeleven, op je eigen mobile met een koptelefoon. Zij zijn geselecteerd uit de Hot100 van Virtueel Platform en kregen een maand de tijd om voor IDFA een applicatie te ontwikkelen.
 
 

Docs on the Spot
Zoals Jeffrey uitlegt was deze tijdslimiet een belangrijk factor in de ontwikkeling van de applicatie. De beperkte tijd dwong hen ertoe zich toe te spitsen tot één specifieke documentaire: Haven. Een documentaire die zich afspeelt op de NDSM werf en de nachtelijke omzwervingen van dokwerkers volgt. De applicatie functioneert als een verrijking van de film, het koppelt locaties uit de documentaire aan historisch archief materiaal en huidige beelden van bijvoorbeeld Flickr die op die zelfde locatie afkomstig zijn. Zo lopen dus verschillende tijdslagen door elkaar en krijg je een beeld van de verschillende periodes, zoals faillissement of het huidige creatieve karakter, die de NDSM werf kenmerken.

De gebruikerservaring
Wat opvalt in het verhaal van Jeffrey is dat ze gedurende het proces steeds voor ogen gehouden hebben wat het doel was van de applicatie en de verschillende partijen die erbij betrokken waren. Zo was het voor hun erg belangrijk dat de applicatie geen barrière werd tussen gebruiker en de ervaring van de locatie. Je moest los van de applicatie kunnen rondlopen, je eigen verhaal kunnen schrijven. Vanuit dit idee hebben ze er bijvoorbeeld voor gekozen om de locaties niet doormiddel van GPS aan te duiden, maar om analoge stickers te plaatsen op de specifieke locaties. Voor hun staat de gebruikservaring hierbij voorop en niet technologische vernuftigheid.

Een specifieke applicatie
Daarnaast bedrukt Jeffrey dat deze applicatie specifiek ontwikkeld is voor de documentaire Haven en de belanghebbende partijen. Als een van deze facetten veranderd moet ook de vorm van de applicatie aangepast worden. De applicatie kan dus niet zonder meer gebruikt worden voor een andere documentaire. Het is dan noodzakelijk om alle verschillende facetten weer te bekijken. Waar gaat de documentaire over, wat is de opbouw en de locatie en is deze applicatie dan wel de oplossing?

Robbert Ritmeester
In opdracht van het Stedelijk Museum ontwikkelde het MediaLAB een Augmented Reality tour gebaseerd op “De zachte atlas van Amsterdam” van beeldend kunstenaar Jan Rothuizen. Onder leiding van Robbert Ritmeester ontwikkelden studenten een mobiele web-app en een boek waar een smartphone precies in past. De bezoekers van het Stedelijk kunnen tijdens de tour “het was vroeger vandaag” bijzondere en eigenaardige verhalen toevoegen, waarmee ze de tour verrijken.

Augmented reality isn’t always vision-based!
Robbert vertelt over de ontwikkeling van de AR tour, de rol van de studenten hierin en de lastige relatie tot de technologie. De opdracht van het stedelijk was: “maak iets leuks, maar niet met Layar” Net als Jeffrey van Docs on the Spot benadrukt Robbert dat het belangrijk is om de gebruikservaring voorop te stellen en dat de ervaring vloeibaar moet blijven. “Het moet geen technisch ding worden.” Layar was voor hen dus geen optie omdat dit teveel ervaren werd als een drempel voor de ervaring van de omgeving. Daarnaast legt Ritmeester uit hoe hij de studenten probeerde weg te halen van het idee dat AR perse visie gericht moet zijn. Uiteindelijk kwamen ze terecht bij het werk van kunstenaar Jan Rothuizen, waarbij het linken van gevoelens en gedachtes aan specifieke locaties centraal staat. Ze gebruikte zijn kaart ‘de zachte Atlas van Amsterdam’ als uitgangspunt voor de AR tour.

De AR tour
Als gebruiker kan je virtueel over Jans kaart lopen waarbij je links en rechts zijn opmerkingen kan zien. Op bepaalde plekken krijg je pop-ups die jou activeren om zelf te reageren op een analoge manier. Robbert legt uit hoe ze in overleg met Jan ervoor gekozen hebben om een analoge laag toe te voegen aan de AR tour. Ze hebben een boek ontwikkeld waarin de gebruiker zijn telefoon kan vastzetten, maar er zit ook een mapje bij waarin elke gebruiker zijn eigen persoonlijke opmerkingen, gevoelen en gedachtes kan noteren. Deze persoonlijke opmerkingen blijven in het mapje zitten. Zo ontstaat er dus een analoge user-generated laag over Jans kaart heen.

The power of huge projections and moreover in the context of a massive event help us rethink old concepts like monumentality in architecture. You don’t really need to construct something huge or something new, the built environment doesn’t have to be permanent, the memory of the experienced space and moment remains in the minds of people who where there. The fact that it is linked to a specific place and a specific moment in time makes it somehow more special because of the nature of what is ephimeral.

Last Monday 28th of November there was a huge light show projection at the Millbank Tower, London.  Nokia, as part of his new advertisement campagin for the new Lumia 800  brought deadmau5 together and what they defined as 4D technology (in which music was the 4th dimension) and created a spectacular light and music show. It is interesting how the advertisement industry has recognized that publicity alone does not add value to the experience of public space, and that in order to reach your audience it becomes increasingly important to make them remember you by a construction of experience-meaning and not by, for instance, an empty banner.

SEMINAR SCREENING THE CITY
Donderdag 1 December, 10-17u, deur open 9.30
Locatie: Trouw de Verdieping, Wibautstraat 127, Amsterdam

Screening the City draait om data van bewoners, beeldmateriaal van de stad en de infrastructuur van de ‘smart city’. Tijdens het seminar en in de expositie presenteren ontwerpers, onderzoekers, programmeurs, illustratoren en journalisten mogelijkheden om lokale content en data terug te geven aan de stad, via urban screens, mobiele apps, interactieve tv-formats en andere kanalen.

Na de succesvolle urban screen conferenties in Amsterdam (2005 en 2009), Manchester (2007) en Melbourne (2008), vindt van 29 november t/m 1 december alweer het vijfde Urban Screens event plaats met als thema ‘Screening the City’.

Screening the City is onderdeel van onderzoeksproject Culture Vortex en wordt mede mogelijk gemaakt door SIA RAAK.

PROGRAMMA SCREENING THE CITY SEMINAR

10.00 – 12.00u SLIMME STEDEN EN BEWONERS

In deze openingsessie staan de randvoorwaarden van creatief gebruik van content in de stad centraal. Een slimme stad leert van hoe de bewoners en bezoekers van de stad gebruikmaken. Maar wat als bewoners direct toegang krijgen tot het ‘urban operating system? En hoe slim of speels gaan bewoners eigenlijk al met hun eigen stad om? Slimme Steden en Bewoners toont de mogelijkheden van de slimme stad en bewoners die hun data in eigen hand nemen.

Juha van ‘t Zelfde
NIEUWE RUIMTE VOOR STEDELIJKHEID
In zijn lezing geeft Juha een indruk van zijn ervaringen als intensief gebruiker van de stad en haar publieke ruimten, en deelt zijn kennis over de tools waarmee mensen keuzes maken bij hun bewegingen door de stad. Resultaat is een dynamisch en persoonlijk portret van Amsterdam als interactieve stad.
Juha van ‘t Zelfde is onderzoeker en ontwikkelaar op het gebied van de stad, cultuur en nieuwe media. Juha is mede-oprichter van Non-fiction: office for cultural innovation in Amsterdam en organisator van events als Visible Cities.

Leonieke Verhoog
FIGURERUNNING
In FigureRunning combineer je je hardlooproute via je smartphone tot een kunstwerk op de kaart, dat je kunt delen met je vrienden. Je kunt bijvoorbeeld de letters van je naam schrijven, een konijn rennen of een boodschap voor je geliefde maken in de straten van jouw buurt.

Leonieke Verhoog heeft al sinds het begin van Twitter in haar bio staan: “LeoLovesnewtoysenbuitenspelen”. Werkzaam bij de VPRO als Projectleider Digitaal en oprichter van de sport FigureRunning, maakt Leonieke die liefde nu meer waar dan ooit.

Joost Plattel
THE QUANTIFIED SELF
The Quantified Self is een samenwerking van mensen die om verschillende redenen geïnteresseerd zijn in het loggen van persoonlijke data. Zelf-ontwikkeling is daarbij een belangrijk aspect, maar ook maatschappelijke problemen (zoals overgewicht of tekorten in de zorg) kunnen met QS worden aangepakt.

Joost Plattel is mede-oprichter van de Quantified Self Amsterdam Meetup groep en QS Europe. Als freelancer maakt hij applicaties en visualisaties en geeft hij advies aan andere partijen over de ontwikkeling van apps.

13.00 – 14.30u CONTENT OP LOCATIE
In Content op Locatie worden drie projecten gepresenteerd waarin mobiele technologie een rol speelt. Gebruikmakend van bestaand (audiovisueel) materiaal over de stad, zoals documentaires en archiefmateriaal, of uitgaande van publieksparticipatie op locatie, transformeren de hier gepresenteerde projecten de stad tot haar eigen portret.

Hermen Maat en Karen Lancel
SAVING FACE
Saving Face is een smartphone app gekoppeld aan een urban screen, waarmee je door aanraking van je eigen gezicht een genetwerkte identiteit kunt creëren. Door je gezicht aan te raken ‘schilder’ je het op het urban screen. Je gezicht versmelt hierbij met dat van alle eerdere deelnemers van Saving Face. Op speelse wijze wordt de publieke ruimte weer een zintuiglijke en collectieve ervaring.

Karen Lancel en Hermen Maat ontwerpen ‘ontmoetingsplekken’ voor de publieke ruimte. Deze ontmoetingsplekken zijn performances en installaties, die zij ontwerpen als verleidelijke, visuele omgevingen. Hier nodigen de kunstenaars het publiek uit om te experimenteren en spleen met sociale technologieën; om zo te reflecteren op hun eigen perceptie van en de stedelijke omgeving, lichaam, identiteit, presence, community. De ontmoetingsplekken tonen sociale portretten van leven in een gemediatiseerde, stedelijke omgeving.

Jeffrey Brown en Billy Schonenberg
DOCS ON THE SPOT
Docs on the Spot is een web-app waarmee je verhalen over de NDSMwerf in Amsterdam op locatie kunt herbeleven, gewoon op je eigen mobile met een koptelefoon. Volg het pad van een voormalig dokwerker of bewoner en ervaar de NDSM-werf door hun ogen. Fragmenten uit de documentaire Haven: Omzwervingen in de Nacht zijn verrijkt met aanvullend historisch of karakteristiek beeldmateriaal, beschikbaar gesteld door het Nederlands
Instituut voor Beeld en Geluid en Stadsarchief Amsterdam.

Docs on the Spot is een samenwerkingsproject van Instituut voor Netwerkcultuur, MediaLAB, IDFA, Beeld en Geluid en Amsterdam Stadsarchief, als onderdeel van het SIA RAAK programma Culture Vortex. De makers van de web-app zijn geselecteerd uit de HOT100 van Virtueel Platform, Jeffrey Brown (industrieel ontwerper) en Billy Schonenberg (illustrator & interaction designer).

Robbert Ritmeester
HET WAS VROEGER VANDAAG
In opdracht van het Stedelijk Museum ontwikkelde het MediaLAB een AR tour
gebaseerd op “De zachte atlas van Amsterdam” van beeldend kunstenaar
Jan Rothuizen. Onder leiding van Robbert Ritmeester ontwikkelden studenten een mobiele web-app en een boek waar een smartphone precies in past. De bezoekers van het Stedelijk kunnen tijdens de tour bijzondere en eigenaardige verhalen toevoegen, waarmee ze de tour verrijken.

Ritmeester is opgeleid tot beeldend kunstenaar aan de Gerrit Rietveld Academie en is als zodanig werkzaam sinds 1988. Sinds zes jaar begeleidt hij
projecten op Hogeschool van Amsterdam bij de opleiding Interactieve Media en het MediaLAB, vooral op het gebied van mobiele interactie en mobiele media. www.robbertritmeester.nl

15.00-17.00u DATA IN DE STAD
In de sessie Data in de Stad wordt de grootstedelijke drukte en overbelaste infrastructuur letterlijk in vogelvlucht bekeken. wat zijn de ritmes en patronen van ons dagelijks leven in de stad? En wie zitten er in ons land eigenlijk achter de knoppen van de infrastructuur en geavanceerde technologie die alles in goede banen leidt?

Frédérik Ruys
NEDERLAND VAN BOVEN
Nederland van Boven is een nieuw crossmediaal project van de VPRO. In zijn presentatie demonstreert Frédérik de data die hij voor het programma verzamelde, die leidde tot een verrassende kijk op de stad Amsterdam.

Frédérik Ruys is information designer. Als datajournalist was hij verantwoordelijk voor de bewerkingen van de datavisualisaties en animaties voor ‘Nederland van Boven’. Daarnaast is hij initiator van het jaarlijkse Infographics Congres en samensteller van het boek ‘Infographics in Nederland’.

HKU, HvA, UvA, WDKA
SHOWCASE ONDERWIJSPROJECTEN
Projecten van verschillende opleidingen met een visie op data en content in de stad; soms praktisch, soms poetisch, maar altijd met het doel een interventie te doen die tot een sociale of esthetische ervaring leidt. deze projecten zijn tevens te zien in de expositie.

Met bijdragen van: Hogeschool van Amsterdam, Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, Universiteit van Amsterdam en Willem de Kooning Academie Hogeschool Rotterdam.

doorlopend t/m 4 december 2011
SCREENING THE CITY
Voor de expositie Screening the City werkten ontwerpers, tool-ontwikkelaars, kunstenaars, architecten en illustratoren met beschikbare data over de stad
en haar bewoners. Uitgaande van een specifieke locatie, stadsplattegrond, dataset of communicatiekanaal, zoeken zij naar zinvolle toepassingen en vernieuwende vormen van content in de stad.
De expositie is t/m 4 december doorlopend te zien in Trouw de Verdieping.

The International Symposium on Pervasive Displays will bring together researchers and professionals from different fields with a common interest on pervasive display systems as a new communication medium for public and semi-public spaces. Organized by the University of Minho and Centro de Computação Gráfica (Center for Computer Graphics) the event will take place in what Unesco distinguishes as a  World Heritage Site,  Porto, Portugal in 03 and 04 of June 2012.
The first call for papers accepts work to the following areas, but not limited to them: Novel technologies, Architecture, Applications, Domains and formative studies, Evaluations and deployments, Interfaces and interaction techniques, and Content design.

The call for videos includes covering aspects of digital displays, such as Novel Technologies and approaches, Concept and visions for the future of public displays and their uses, Applications and domain specific uses of pervasive displays, Interfaces and interaction techniques, Content design and tool support for content creation, etc.

Important deadlines:

• Video submission deadline: 20 February 2012, Notification of acceptance: 19 March 2012
• Papers submission deadline: 16 January 2012, Notification of acceptance: 5 March 2012

More information on: http://www.pervasivedisplays.org/index.php

“…If you think of every light in the city, …essentially being a pixel…that is programmable, that is editable, that can transform the experience of the city… that respond to the people moving around in the city and engage in the city… This is a fundamental reformulation of the idea of ….urban lightning…  Now you can embrace every single light source, and think of the entire city as a programmable display.” -William Mitchell*

Since 2008, PhD Candidate from the Smart Cities Group at the MIT Media Lab Susanne Seltinger,  Danny Perry from the Electrical Engineering and Computer Sciences, and Dawood Rouben from the Architecture department, are working on what they call the “Liberated Pixels” project.

They are experimenting with systems aimed to blur the boundaries between what we conceive as urban lightning and public digital displays. In contrast to typical urban screens, their concept doesn’t restrain pixels to rigid frames. Liberated pixels can be applied to surfaces in any configuration and communicate with each other to enable playful patterns. A second development in progress consists of wireless liberated pixels, what they call Urban pixels. These solar-powered units are programmable and have a distributed interface which brings it flexibility.

More information and a video of the pixels in action can be found at the LabCAST webpage.

*Founder of the Smart Cities Group at the MIT and author of the books “City of Bits: Space, Place, and the Infobahn” (1995), “E-topia” (1999) — subtitled  “Urban Life, Jim — but Not as We Know It,”  and “Me ++: The Cyborg Self and the Networked City”(2003), among others.

“When art is a form of behaviour, software predominates over hardware in the creative sphere. Process replaces product in importance, just as system supersedes structure.”(Roy Ascott, 1968) (Retrieved 24.10.11 from http://www.i-dat.org/about/)

Katy Connor, Bristol-based artist and associate artist at the research group i-DAT (part of  the Centre for Art, Media and Design Research, Faculty of Art at the University of Plymouth) works in the line between art and technology and her work reflects it by linking her art to, e.g., scientific processes of Atomic Force Microscopy. Her data-visualization piece PURE FLOW, exhibited at the Plymouth Arts Centre, reveals the noise generated between GPS data systems and multiple satellites, 3G networks and Wifi hotspots as a tangible presence in the environment. An App for Ipod and Ipad enables the user to directly touch these signals, creating visual and sonic patterns that respond to their environment and movement in space. You can listen to the artist on BBC Click talking about her work. Specially interesting is the idea of rendering the invisible information that otherwise remains unnoticed by our nude perception.

When confronted to the question What is a screen?, multiple ideas emerge. As a medium, there has to be an input, and an output of information in form of light. The image shown is taken from Bruce Munro’s light installation as seen at the Eden Project in Cornwall frcom November 08 to March 09. It has 6,000 acrylic stems, each of which is run by fibre optic cables, that connect the clear glass spheres. There are 11 external projectors; the stems themselves hold no electric power at all. The installation which also has been placed in other locations covers an area of 1200 squared meters. Could these liberated pixels become alive and interact with the visitors of the field? It would be interesting to see this project become an interactive sound and light installation. An example of such an installation is the work of Daan Roosengaarde, dutch artist and architect, “Dune.“

FLUXe is the name of Canada’s largest interactive LED screen installation which is located at Scotia Plaza at the Scotiabank Nuit Blanche. According to its creative director, Steve di Lorenzo, it celebrates the notion of change as a fundamental reality in Toronto. With more than 30 square meters of surface, it can be used as a canvas to paint with unique digital paintbrushes designed by international artists, including  Zena Holloway, Eduardo Recife, Lorenzo Petrantoni, Eric Chan, Christian Toth, Nanami Cowdroy, Huge Elliot,  Alex Kurina, Janice Kun, and Graham Miller.
Using a tablet, the attendees can collaborate with friends or strangers in creating their unique pieces.