De presentaties van Urban Screens 2011: Screening the City zijn geregistreerd en hieronder te bekijken.
Dank aan alle sprekers voor hun bijdragen!

10.00 – 12.00u SLIMME STEDEN EN BEWONERS

Joost Plattel THE QUANTIFIED SELF

Leonieke Verhoog – FIGURERUNNING

René van Engelenburg – DROPSTUFF

13.00 – 14.30u CONTENT OP LOCATIE

Hermen Maat en Karen Lancel – SAVING FACE

Jeffrey Braun en Billy Schonenberg -DOCS ON THE SPOT

Robbert Ritmeester – HET WAS VROEGER VANDAAG

15.00-17.00u DATA IN DE STAD

Frédérik Ruys – NEDERLAND VAN BOVEN

WdKA – SHOWCASE ONDERWIJSPROJECTEN

Andy Heminway is a San Antonio, Texas based photographer. The picture shown above is picked up from this work “Light Painting at the Abandoned Garage”.   His canvas is an abandoned urban space, the medium is light in the form of some sort of graffiti, obtained from different bits of time and visually merged together. It fits some sort of expression of magic realism. The piece could be an illustration for Colombian novelist Gabriel Garcia Marquez’ famous short story “Light is like water”.

A second part of light painting from this author can be seen here.

Sessie 3 Data in de stad
In de laatste sessie van Screening the City werd de grootstedelijke drukte en overbelaste infrastructuur letterlijk in vogelvlucht bekeken. Vragen zoals: wat zijn de ritmes en patronen van ons dagelijks leven in de stad? En wie zitten er in ons land eigenlijk achter de knoppen van de infrastructuur en geavanceerde technologie die alles in goede banen leidt? stonden centraal.

Frédérik Ruys – Nederland van Boven
Nederland van Boven is een nieuw crossmediaal project van de VPRO. Het bekijkt Nederland vanuit een ander perspectief. Het gaat hierbij niet alleen om helikopter beelden, maar ook om datavisualisaties en animaties. Ruys begeleide het proces van verzamelen en analyseren van data zodat het animatieteam deze data tot een animatie kon uitwerken. In zijn presentatie demonstreert Frédérik de data die hij voor het programma verzamelde.

Toegang tot Data
De beelden geven een imposant beeld van de structuren die schuilgaan achter Nederland. Zo laat hij bijvoorbeeld zien hoe de massa zich voortbeweegt in Amsterdam tijdens Koninginnedag. Maar, hij legt ook uit hoe lastig het kan zijn om van een partij als Vodafone data te krijgen, en dan vooral bruikbare data. Zo moesten ze allerlei data bronnen combineren om de posities van de massa tijdens Koninginnedag te kunnen traceren. Informatie die een partij als Vodafone heeft, maar niet mag delen.

Van Data tot Animatie
Frédérik geeft aan dat het moeilijk is om van de data die ze verzamelen uiteindelijk tot interessante animaties te komen. Aan de ene kant is het moeilijk om de data in handen te krijgen en aan de andere kant is de data nooit samengesteld voor het doel waarvoor zij het willen gebruiken. Zo doorloopt hij dus voor elke animatie een proces van speuren – het vinden van het verhaal in de data, analyseren, combineren, visualiseren, schrijven en uiteindelijk het maken van de animatie. Frederik ligt toe dat ze tot zekere hoogte ook data gemanipuleerd hebben. Zoals hij uitlegt, is dat een logisch gevolg van de zoektocht naar een verhaal in de data. Zoals hij zegt: “Soms zit er gewoon geen verhaal in en soms kom je juist verrassende verhalen tegen”

Interactieve Kaarten
Het Tv-programma wordt ook aangevuld door interactieve kaarten die te vinden zijn op hun website. Op deze manier kan elke bewoner zijn eigen stukje Nederland bekijken en zijn eigen verhaal schrijven. Zo krijg je ook op andere manieren toegang tot de data die de programmamakers gebruiken en uitgezocht hebben.

 
Showcase Onderwijsprojecten
De Seminar werd afgesloten door presentaties van studenten van de Willem de Koning academie te Rotterdam. Zij waren gevraagd om naar aanleiding van het thema ‘Screening the City’ een voorstel voor een interactief werk te maken. Dit leidde tot projecten met een visie op data en content in de stad; soms praktisch, soms poëtisch, maar altijd met het doel een interventie te doen die tot een sociale of esthetische ervaring leidt, deze projecten waren tevens te zien in de expositie.

Vragen waarmee zij speelden en oplossingen voor zochten waren o.a.: Hoe kan je mensen bewuster en vooral veiliger laten oversteken op gevaarlijke kruispunten? Hoe kan je het kinderloze gat in het centrum van Rotterdam opvullen en mensen aanzetten tot ‘nesteldrang’? Wat kan je doen met de overdaad aan fietswrakken in Amsterdam en mensen tegelijkertijd bewustmaken van dit probleem? Hoe kan je de leegstand en de afwezigheid van natuur in de stad combineren en mensen er zo bewust van te maken? Hoe kan je iets dat onzichtbaar is, zoals een WiFi connectie, zichtbaar maken? Of hoe kan je op een poëtische manier de bewegingen van groepen in de stad illustreren? En kunnen zelfs de Piskrollen in de stad een toegevoegde interactieve laag krijgen? En kan een interactief lichtgevend hinkelpad een oplossing bieden voor overgewicht onder kinderen?

Sessie 2: Content op Locatie
De tweede sessie van Screening the City richtte zich op de beleving van de openbare ruimte en de rol die mobiele technologie hierin kan spelen. Hoe gebruikmakend van bestaand (audiovisueel) materiaal over de stad, zoals documentaires en archiefmateriaal, of uitgaande van publieksparticipatie op locatie, de ervaring van de stad en publieke ruimtes veranderd.

Hermen Maat
Samen met Karen Lancel ontwerpt Hermen Maat “‘ontmoetingsplekken’ voor de publieke ruimte. Deze ‘ontmoetingsplekken’ zijn performances en installaties, die zij ontwerpen als verleidelijke, visuele omgevingen. Elke ‘ontmoetingsplek’ of sociaal sculptuur functioneert als een ‘artistiek sociaal lab’ waarin het publiek deelneemt als ‘co-researcher’. Hier nodigen de kunstenaars het publiek uit om te experimenteren en spelen met sociale technologieën; om zo te reflecteren op hun eigen perceptie van en de stedelijke omgeving, lichaam, identiteit, presence, community.

Saving Face
Hun nieuwste project, Saving Face, speelt bijvoorbeeld met vragen rondom identiteit in de publieke ruimte. Saving Face is een smartphone applicatie gekoppeld aan een urban screen, waarmee je door aanraking van je eigen gezicht een genetwerkte identiteit kunt creëren. Door je gezicht aan te raken ‘schilder’ je het op het urban screen. Je gezicht versmelt hierbij met dat van alle eerdere deelnemers van Saving Face. Op speelse wijze wordt de publieke ruimte weer een zintuiglijke en collectieve ervaring.

Interactie in de publieke ruimte
In hun werk staat het publiek en de verschillende rollen die deze kan aannemen, de vorm van interactie, centraal. In de voorbereidingen visualiseren ze dit doormiddel van interactie schema’s waarbij de verhouding tussen publiek, scherm en actor in de publieke ruimte inzichtelijk wordt gemaakt. Hermen benadrukt echter dat de interactie erg afhankelijk is van de context en of het duidelijk is voor het publiek dat er interactie mogelijk is en de wijze waarop. Zo bleek dat hun werk Stalkshow in verschillende landen op andere wijzen gepresenteerd moest worden. In Hongkong was het bijvoorbeeld noodzakelijk om het werk door een lokaal iemand te laten presenteren om het publiek het gevoel te geven dat ze er mee konden interacteren terwijl in Seoel het noodzakelijk was dat een ‘westers’ iemand het presenteerde omdat het anders beschouwd werd als reclame. Hier werd veel meer vanuit de commerciële context gedacht. Hermen benadrukt dus dat de culturele context ook erg belangrijk is.

Jeffrey Brown
Jeffrey Brown en Billy Schonenberg hebben ‘Docs on the Spot’ ontwikkeld, een web-app waarmee je verhalen over de NDSM werf in Amsterdam op locatie kunt herbeleven, op je eigen mobile met een koptelefoon. Zij zijn geselecteerd uit de Hot100 van Virtueel Platform en kregen een maand de tijd om voor IDFA een applicatie te ontwikkelen.
 
 

Docs on the Spot
Zoals Jeffrey uitlegt was deze tijdslimiet een belangrijk factor in de ontwikkeling van de applicatie. De beperkte tijd dwong hen ertoe zich toe te spitsen tot één specifieke documentaire: Haven. Een documentaire die zich afspeelt op de NDSM werf en de nachtelijke omzwervingen van dokwerkers volgt. De applicatie functioneert als een verrijking van de film, het koppelt locaties uit de documentaire aan historisch archief materiaal en huidige beelden van bijvoorbeeld Flickr die op die zelfde locatie afkomstig zijn. Zo lopen dus verschillende tijdslagen door elkaar en krijg je een beeld van de verschillende periodes, zoals faillissement of het huidige creatieve karakter, die de NDSM werf kenmerken.

De gebruikerservaring
Wat opvalt in het verhaal van Jeffrey is dat ze gedurende het proces steeds voor ogen gehouden hebben wat het doel was van de applicatie en de verschillende partijen die erbij betrokken waren. Zo was het voor hun erg belangrijk dat de applicatie geen barrière werd tussen gebruiker en de ervaring van de locatie. Je moest los van de applicatie kunnen rondlopen, je eigen verhaal kunnen schrijven. Vanuit dit idee hebben ze er bijvoorbeeld voor gekozen om de locaties niet doormiddel van GPS aan te duiden, maar om analoge stickers te plaatsen op de specifieke locaties. Voor hun staat de gebruikservaring hierbij voorop en niet technologische vernuftigheid.

Een specifieke applicatie
Daarnaast bedrukt Jeffrey dat deze applicatie specifiek ontwikkeld is voor de documentaire Haven en de belanghebbende partijen. Als een van deze facetten veranderd moet ook de vorm van de applicatie aangepast worden. De applicatie kan dus niet zonder meer gebruikt worden voor een andere documentaire. Het is dan noodzakelijk om alle verschillende facetten weer te bekijken. Waar gaat de documentaire over, wat is de opbouw en de locatie en is deze applicatie dan wel de oplossing?

Robbert Ritmeester
In opdracht van het Stedelijk Museum ontwikkelde het MediaLAB een Augmented Reality tour gebaseerd op “De zachte atlas van Amsterdam” van beeldend kunstenaar Jan Rothuizen. Onder leiding van Robbert Ritmeester ontwikkelden studenten een mobiele web-app en een boek waar een smartphone precies in past. De bezoekers van het Stedelijk kunnen tijdens de tour “het was vroeger vandaag” bijzondere en eigenaardige verhalen toevoegen, waarmee ze de tour verrijken.

Augmented reality isn’t always vision-based!
Robbert vertelt over de ontwikkeling van de AR tour, de rol van de studenten hierin en de lastige relatie tot de technologie. De opdracht van het stedelijk was: “maak iets leuks, maar niet met Layar” Net als Jeffrey van Docs on the Spot benadrukt Robbert dat het belangrijk is om de gebruikservaring voorop te stellen en dat de ervaring vloeibaar moet blijven. “Het moet geen technisch ding worden.” Layar was voor hen dus geen optie omdat dit teveel ervaren werd als een drempel voor de ervaring van de omgeving. Daarnaast legt Ritmeester uit hoe hij de studenten probeerde weg te halen van het idee dat AR perse visie gericht moet zijn. Uiteindelijk kwamen ze terecht bij het werk van kunstenaar Jan Rothuizen, waarbij het linken van gevoelens en gedachtes aan specifieke locaties centraal staat. Ze gebruikte zijn kaart ‘de zachte Atlas van Amsterdam’ als uitgangspunt voor de AR tour.

De AR tour
Als gebruiker kan je virtueel over Jans kaart lopen waarbij je links en rechts zijn opmerkingen kan zien. Op bepaalde plekken krijg je pop-ups die jou activeren om zelf te reageren op een analoge manier. Robbert legt uit hoe ze in overleg met Jan ervoor gekozen hebben om een analoge laag toe te voegen aan de AR tour. Ze hebben een boek ontwikkeld waarin de gebruiker zijn telefoon kan vastzetten, maar er zit ook een mapje bij waarin elke gebruiker zijn eigen persoonlijke opmerkingen, gevoelen en gedachtes kan noteren. Deze persoonlijke opmerkingen blijven in het mapje zitten. Zo ontstaat er dus een analoge user-generated laag over Jans kaart heen.

Sessie 1: Slimme Steden en bewoners
De openingssessie van Screening the City zoomde in op de relatie tussen de bewoners en hun stad. Op welke creatieve manier kan je omgaan met de content van de stad en welke content is er aanwezig in de stad en zijn bewoners?

 
The Quantified Self
Joost Plattel bestudeert dit op microniveau. Als volger van ‘The Quantified Self’ beweging probeert hij door het meten van zijn eigen hersengolven, bloeddruk, eet- en slaappatronen en de relaties hiertussen inzicht te krijgen in hoe hij functioneert en hoe hij dit kan optimaliseren. De beweging ‘The Quantified Self’ is drie jaar geleden opgezet door Kevin Kelly en Gavin Wolf. Het is een samenwerking tussen mensen die zichzelf tracken en degene die tools hiervoor maken.

Self knowledge through self tracking
Zoals Joost uitlegt houdt hij niet alleen zijn eigen gegevens bij, maar ontwikkelt hij ook applicaties om deze gegevens inzichtelijk te maken. De ov-graphic geeft bijvoorbeeld inzicht in je reisgeschiedenis en patronen. Maar om meer data te kunnen verzamelen heeft hij bijvoorbeeld ook zijn slaappatronen meter gehackt zodat deze nu ook kan registreren wat zijn concentratie niveau is en wanneer hij op de dag dus het meest productief is.

N=1
Joost vertelt hoe “The Quantified self” in principe bestaat uit een uiteenlopende reeks experimenten die gebaseerd zijn op N=1. Al deze experimenten kunnen inzicht geven in hoe je als individu functioneert binnen de stad, maar door het samenbrengen en het onderling afstemmen van deze individuele “micro-experimenten” kunnen er ook groepsonderzoeken ontstaan. Het onderzoek van “vele zelfs” kan dus ook betekenis hebben voor de gehele samenleving. Tijdens de vragenronde wordt benadrukt dat het tracken van jezelf en de data die hierbij vrij komt om voorzichtigheid vraagt. Instanties, zoals zorgverzekeraars, zouden hier bijvoorbeeld hun polis op kunnen afstemmen.

Figure Running
Leonieke Verhoog kon helaas niet live aanwezig zijn, maar had een videocollage gemaakt met ‘webcam’ commentaar. Haar project, Figure Running, gebruikt de straten van de stad als canvas. De bewoners maken hierbij op een creatieve manier gebruik van de structuur van hun stad. In haar video legt ze kort de functie van de Smartphone applicatie uit: Het geeft de mogelijkheid om figuurtjes te tekenen met je locatie en je telefoon terwijl je rent . Het stimuleert mensen op een speelse manier om meer te bewegen in hun eigen stad.

Online en Offline
Leonieke vertelt hoe deze applicatie is ontstaat uit haar fascinatie voor de relatie tussen online en offline en de verschillende manieren waarop je met deze relatie kan omgaan. Ze laat een aantal inspirerende voorbeelden zien: Het “Urban Dash” project van New Balance ligt in het verlengde van Figure Running. Het is een applicatie waarbij je als speler een virtueel stokje – dat afgepakt kan worden door andere spelers – zo snel mogelijk van de ene winkel naar de andere New Balance winkel moet brengen. Maar ze verwijst ook naar serieuzere toepassingen zoals Layar of chirurgen die trainen met de Wii om straks operaties mee uit te kunnen voeren.

Leonieke benadrukt dat deze relaties tussen online en offline onze hele omgeving veranderen, de manier waarop we communiceren, spelen, werken, bewegen etc. Ze is benieuwd naar de spannende combinaties die de toekomst ons gaat geven.

Dropstuff
De ochtendsessie werd afgesloten door René van Engelenburg van Dropstuff; een reeks van genetwerkte schermen die in de stad geplaatst kunnen worden waarop kunstenaars hun (interactieve) werk kunnen tonen. Dropstuff is ontstaan vanuit het idee dat makers niet meer afhankelijk moeten zijn van musea om hun werk te laten zien. Het is, zoals René het noemt, een museum zonder muren.

 
Museum Infrastructuur
René vertelt over het ontstaan en de ontwikkeling van Dropstuff: In het begin reisden ze met een groot scherm rond door Nederland, in elke stad vroegen ze locale kunstenaars om een werk te maken waarbij ze de interactie met het publiek moesten aangaan. De werken richtten zich toen nog op interactie door middel van sms. Sinds die tijd is er veel veranderd door de komst van Smartphones. Daarnaast richt Dropstuff zich nu niet meer op één scherm, maar meerdere genetwerkte schermen verspreid over de stad. Uiteindelijk moet dit een netwerk worden verspreid over de wereld.

Voortdurend Experiment
Niet alleen de infrastructuur van Dropstuff heeft zich ontwikkeld, maar René herkent ook een ontwikkeling in de werken die ‘tentoongesteld’ worden en onderdeel zijn van hun collectie. In het begin was de interactie nog vooral één op één, waarbij jou handeling direct terug te zien was in het werk. Nu is de interactie veel meer gericht op de groep en het tegen elkaar spelen. Zoals René uitlegt zien ze dit als een voortdurend experiment. Zo stelt hij de vraag hoe de werken het beste de interactie kunnen aangaan met het publiek? Maar ook hoe ze de verschillende locaties van de schermen met elkaar kunnen linken.

A photo impression by Gijs Gootjes of Bring Your Own: Screen II at Trouw on 30 November 2011, day 2 of Screening the City.

On the 29th of November at Trouw we had the first day of “Screening the City”. It was an interesting day with the SpaceSee worksession and a film evening with Data on the Screen. The screenings provided an insight of different type of visualizations that are possible with the data we are generating and recording, or which recordings sometimes go unnoticed (information perceived by sensors, or by interacting in a website) and other times we gather on purpose, like checking in at Foursquare for example. From different perspectives and scales, this information that can also be impersonal like data traffic, or the 3,000 trash objects that MIT researchers traced after disposal, to very subjective like a father presenting a timeline of his son learning to say “water”.

During the evening visitors could vote on their smartphone for the best data visualizations, through a special applet:

The audience could choose between ‘informative’ and ‘cool’. It turned out that the visualizations that gave more information were perceived as “cooler” by the audience.

The power of huge projections and moreover in the context of a massive event help us rethink old concepts like monumentality in architecture. You don’t really need to construct something huge or something new, the built environment doesn’t have to be permanent, the memory of the experienced space and moment remains in the minds of people who where there. The fact that it is linked to a specific place and a specific moment in time makes it somehow more special because of the nature of what is ephimeral.

Last Monday 28th of November there was a huge light show projection at the Millbank Tower, London.  Nokia, as part of his new advertisement campagin for the new Lumia 800  brought deadmau5 together and what they defined as 4D technology (in which music was the 4th dimension) and created a spectacular light and music show. It is interesting how the advertisement industry has recognized that publicity alone does not add value to the experience of public space, and that in order to reach your audience it becomes increasingly important to make them remember you by a construction of experience-meaning and not by, for instance, an empty banner.

SEMINAR SCREENING THE CITY
Donderdag 1 December, 10-17u, deur open 9.30
Locatie: Trouw de Verdieping, Wibautstraat 127, Amsterdam

Screening the City draait om data van bewoners, beeldmateriaal van de stad en de infrastructuur van de ‘smart city’. Tijdens het seminar en in de expositie presenteren ontwerpers, onderzoekers, programmeurs, illustratoren en journalisten mogelijkheden om lokale content en data terug te geven aan de stad, via urban screens, mobiele apps, interactieve tv-formats en andere kanalen.

Na de succesvolle urban screen conferenties in Amsterdam (2005 en 2009), Manchester (2007) en Melbourne (2008), vindt van 29 november t/m 1 december alweer het vijfde Urban Screens event plaats met als thema ‘Screening the City’.

Screening the City is onderdeel van onderzoeksproject Culture Vortex en wordt mede mogelijk gemaakt door SIA RAAK.

PROGRAMMA SCREENING THE CITY SEMINAR

10.00 – 12.00u SLIMME STEDEN EN BEWONERS

In deze openingsessie staan de randvoorwaarden van creatief gebruik van content in de stad centraal. Een slimme stad leert van hoe de bewoners en bezoekers van de stad gebruikmaken. Maar wat als bewoners direct toegang krijgen tot het ‘urban operating system? En hoe slim of speels gaan bewoners eigenlijk al met hun eigen stad om? Slimme Steden en Bewoners toont de mogelijkheden van de slimme stad en bewoners die hun data in eigen hand nemen.

Juha van ‘t Zelfde
NIEUWE RUIMTE VOOR STEDELIJKHEID
In zijn lezing geeft Juha een indruk van zijn ervaringen als intensief gebruiker van de stad en haar publieke ruimten, en deelt zijn kennis over de tools waarmee mensen keuzes maken bij hun bewegingen door de stad. Resultaat is een dynamisch en persoonlijk portret van Amsterdam als interactieve stad.
Juha van ‘t Zelfde is onderzoeker en ontwikkelaar op het gebied van de stad, cultuur en nieuwe media. Juha is mede-oprichter van Non-fiction: office for cultural innovation in Amsterdam en organisator van events als Visible Cities.

Leonieke Verhoog
FIGURERUNNING
In FigureRunning combineer je je hardlooproute via je smartphone tot een kunstwerk op de kaart, dat je kunt delen met je vrienden. Je kunt bijvoorbeeld de letters van je naam schrijven, een konijn rennen of een boodschap voor je geliefde maken in de straten van jouw buurt.

Leonieke Verhoog heeft al sinds het begin van Twitter in haar bio staan: “LeoLovesnewtoysenbuitenspelen”. Werkzaam bij de VPRO als Projectleider Digitaal en oprichter van de sport FigureRunning, maakt Leonieke die liefde nu meer waar dan ooit.

Joost Plattel
THE QUANTIFIED SELF
The Quantified Self is een samenwerking van mensen die om verschillende redenen geïnteresseerd zijn in het loggen van persoonlijke data. Zelf-ontwikkeling is daarbij een belangrijk aspect, maar ook maatschappelijke problemen (zoals overgewicht of tekorten in de zorg) kunnen met QS worden aangepakt.

Joost Plattel is mede-oprichter van de Quantified Self Amsterdam Meetup groep en QS Europe. Als freelancer maakt hij applicaties en visualisaties en geeft hij advies aan andere partijen over de ontwikkeling van apps.

13.00 – 14.30u CONTENT OP LOCATIE
In Content op Locatie worden drie projecten gepresenteerd waarin mobiele technologie een rol speelt. Gebruikmakend van bestaand (audiovisueel) materiaal over de stad, zoals documentaires en archiefmateriaal, of uitgaande van publieksparticipatie op locatie, transformeren de hier gepresenteerde projecten de stad tot haar eigen portret.

Hermen Maat en Karen Lancel
SAVING FACE
Saving Face is een smartphone app gekoppeld aan een urban screen, waarmee je door aanraking van je eigen gezicht een genetwerkte identiteit kunt creëren. Door je gezicht aan te raken ‘schilder’ je het op het urban screen. Je gezicht versmelt hierbij met dat van alle eerdere deelnemers van Saving Face. Op speelse wijze wordt de publieke ruimte weer een zintuiglijke en collectieve ervaring.

Karen Lancel en Hermen Maat ontwerpen ‘ontmoetingsplekken’ voor de publieke ruimte. Deze ontmoetingsplekken zijn performances en installaties, die zij ontwerpen als verleidelijke, visuele omgevingen. Hier nodigen de kunstenaars het publiek uit om te experimenteren en spleen met sociale technologieën; om zo te reflecteren op hun eigen perceptie van en de stedelijke omgeving, lichaam, identiteit, presence, community. De ontmoetingsplekken tonen sociale portretten van leven in een gemediatiseerde, stedelijke omgeving.

Jeffrey Brown en Billy Schonenberg
DOCS ON THE SPOT
Docs on the Spot is een web-app waarmee je verhalen over de NDSMwerf in Amsterdam op locatie kunt herbeleven, gewoon op je eigen mobile met een koptelefoon. Volg het pad van een voormalig dokwerker of bewoner en ervaar de NDSM-werf door hun ogen. Fragmenten uit de documentaire Haven: Omzwervingen in de Nacht zijn verrijkt met aanvullend historisch of karakteristiek beeldmateriaal, beschikbaar gesteld door het Nederlands
Instituut voor Beeld en Geluid en Stadsarchief Amsterdam.

Docs on the Spot is een samenwerkingsproject van Instituut voor Netwerkcultuur, MediaLAB, IDFA, Beeld en Geluid en Amsterdam Stadsarchief, als onderdeel van het SIA RAAK programma Culture Vortex. De makers van de web-app zijn geselecteerd uit de HOT100 van Virtueel Platform, Jeffrey Brown (industrieel ontwerper) en Billy Schonenberg (illustrator & interaction designer).

Robbert Ritmeester
HET WAS VROEGER VANDAAG
In opdracht van het Stedelijk Museum ontwikkelde het MediaLAB een AR tour
gebaseerd op “De zachte atlas van Amsterdam” van beeldend kunstenaar
Jan Rothuizen. Onder leiding van Robbert Ritmeester ontwikkelden studenten een mobiele web-app en een boek waar een smartphone precies in past. De bezoekers van het Stedelijk kunnen tijdens de tour bijzondere en eigenaardige verhalen toevoegen, waarmee ze de tour verrijken.

Ritmeester is opgeleid tot beeldend kunstenaar aan de Gerrit Rietveld Academie en is als zodanig werkzaam sinds 1988. Sinds zes jaar begeleidt hij
projecten op Hogeschool van Amsterdam bij de opleiding Interactieve Media en het MediaLAB, vooral op het gebied van mobiele interactie en mobiele media. www.robbertritmeester.nl

15.00-17.00u DATA IN DE STAD
In de sessie Data in de Stad wordt de grootstedelijke drukte en overbelaste infrastructuur letterlijk in vogelvlucht bekeken. wat zijn de ritmes en patronen van ons dagelijks leven in de stad? En wie zitten er in ons land eigenlijk achter de knoppen van de infrastructuur en geavanceerde technologie die alles in goede banen leidt?

Frédérik Ruys
NEDERLAND VAN BOVEN
Nederland van Boven is een nieuw crossmediaal project van de VPRO. In zijn presentatie demonstreert Frédérik de data die hij voor het programma verzamelde, die leidde tot een verrassende kijk op de stad Amsterdam.

Frédérik Ruys is information designer. Als datajournalist was hij verantwoordelijk voor de bewerkingen van de datavisualisaties en animaties voor ‘Nederland van Boven’. Daarnaast is hij initiator van het jaarlijkse Infographics Congres en samensteller van het boek ‘Infographics in Nederland’.

HKU, HvA, UvA, WDKA
SHOWCASE ONDERWIJSPROJECTEN
Projecten van verschillende opleidingen met een visie op data en content in de stad; soms praktisch, soms poetisch, maar altijd met het doel een interventie te doen die tot een sociale of esthetische ervaring leidt. deze projecten zijn tevens te zien in de expositie.

Met bijdragen van: Hogeschool van Amsterdam, Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, Universiteit van Amsterdam en Willem de Kooning Academie Hogeschool Rotterdam.

doorlopend t/m 4 december 2011
SCREENING THE CITY
Voor de expositie Screening the City werkten ontwerpers, tool-ontwikkelaars, kunstenaars, architecten en illustratoren met beschikbare data over de stad
en haar bewoners. Uitgaande van een specifieke locatie, stadsplattegrond, dataset of communicatiekanaal, zoeken zij naar zinvolle toepassingen en vernieuwende vormen van content in de stad.
De expositie is t/m 4 december doorlopend te zien in Trouw de Verdieping.

The International Symposium on Pervasive Displays will bring together researchers and professionals from different fields with a common interest on pervasive display systems as a new communication medium for public and semi-public spaces. Organized by the University of Minho and Centro de Computação Gráfica (Center for Computer Graphics) the event will take place in what Unesco distinguishes as a  World Heritage Site,  Porto, Portugal in 03 and 04 of June 2012.
The first call for papers accepts work to the following areas, but not limited to them: Novel technologies, Architecture, Applications, Domains and formative studies, Evaluations and deployments, Interfaces and interaction techniques, and Content design.

The call for videos includes covering aspects of digital displays, such as Novel Technologies and approaches, Concept and visions for the future of public displays and their uses, Applications and domain specific uses of pervasive displays, Interfaces and interaction techniques, Content design and tool support for content creation, etc.

Important deadlines:

• Video submission deadline: 20 February 2012, Notification of acceptance: 19 March 2012
• Papers submission deadline: 16 January 2012, Notification of acceptance: 5 March 2012

More information on: http://www.pervasivedisplays.org/index.php